سرمایه ای سودمند تر از عقل نیست، و تنهائی ترسناک تر از خود بینی ، و عقلی چون دور اندیشی ، و بزرگواری چون تقوا، و همنیشی چون اخلاق خوش ، و میراثی چون ادب، و رهبری چون توفیق الهی، و تجارتی چون عمل صالح، و سودی چون پاداش الهی ، و پارسائی چون پرهیز از شبهات، و زهدی چون بی اعتنائی به دنیای حرام، و دانشی چون اندیشیدن، و عبادتی چون انجام واجبات، وایمانی چون حیاء و صبر، و خویشاوندی چون فروتنی، و شرافتی چون دانش ، و عزتی چون بردباری، و پشتیبانی مطمئن تر از مشورت کردن ، نیست.
( حکمت ۱۱۳ -نهج البلاغه)