با وجود قطع رابطه ایران و امریکا در دوره رضاخان و عدم موفقیت شرکتهای نفتی آمریکایی در گرفتن امتیازات نفتی در ایران پس از آنکه قرارداد 1933 م (1312 ه ش ) بین شرکت نفت ایران و انگلیس منعقد گردید مناطق تحت نفوذ شرکت نفت در قرار داد دارسی محدودتر گردید و چنانچه شرکتی امتیاز نفتی می گرفت این بار می توانست از طریق جنوب نفت را صادر نماید و شرکت وابسته به شرکت نفت سی بورد به نام آمیرانین در سال 1936 م نماینده ای بنام چارلز هارت به ایران فرستاد تا در مورد کسب امتیاز نفت یکی از استانهای شمال و یا خراسان گفتگو کند .هارت پس از مذاکره با دولت ایران موفق گردید دو قرارداد با ایران ببندد. اول قرارداد نفتی بودکه حق اکتشاف نفت به مدت سه سال در محدوده ای بمساحتی حدود 200هزار مایل که در نقشه تعیین شده بود، که می بایست پس از پانزده سال مساحتی به اندازه یکصد هزار مایل مربع از کل حوزة امتیاز انتخاب و تا مدت شصت سال از آن بهره برداری نماید .

امتیاز دیگر مربوط به کشیدن خط لوله به جنوب برای حمل نفت بود که شرکت اجازه داشت نفت افغانستان را نیز در ان حمل نماید و برای حمل هر چهار تن نفت افغانستان که از لوله حمل شود شرکت متعهد شده بود که یک شیلینگ به دولت ایران بپردازد .شرکا آمیرانین در طی دو سال دست به مطالعات زمین شناسی وسیعی زد ولی سرانجام در سال 1938 م به دولت ایران اطلاع داد از امتیاز صرفنظر کرده است .